ENGLISH
  Güncelleme: 22/01/2020

Fasıl 27 - Çevre ve İklim Değişikliği

AVRUPA BİRLİĞİ'NİN ÇEVRE VE İKLİM DEĞİŞİKLİĞİ POLİTİKASI:

Avrupa Birliği’nin çevre politikası, kirliliği ortadan kaldırmayı, azaltmayı ve önlemeyi, doğal kaynakların, ekolojik dengeye zarar vermeyecek biçimde kullanılmasını temin ederek sürdürülebilir kalkınmayı sağlamayı, çevresel zararın kaynağında önlenmesini ve çevreyi korumanın diğer sektörel politikalarla (enerji, ulaştırma v.b.) entegrasyonunu güvence altına almayı amaçlamaktadır.

Avrupa Topluluğu'nu ekonomik ve parasal birliğin yanı sıra siyasi bir birlik haline getirerek Avrupa Birliği’ni kuran ve 1993 yılında yürürlüğe giren Maastricht Anlaşmasıyla çevre alanına "politika" statüsü verilmiştir.

Avrupa Birliği’nin çevre politikasının temel ilkeleri,“kirleten öder”,”bütünleyicilik”, “yüksek seviyede koruma”, “kaynakta önleme”, “önleyicilik” ve“ihtiyat”tır. 

Avrupa Birliği’nin çevre politikasının gelişiminde, 1973 yılından bu yana hazırlanan Çevre Eylem Programları oldukça etkili olmuştur:

1. Çevre Eylem Programı
2. Çevre Eylem Programı
3. Çevre Eylem Programı
4. Çevre Eylem Programı
5. Çevre Eylem Programı
6. Çevre Eylem Programı
7. Çevre Eylem Programı

31 Aralık 2020 tarihine kadar geçerli olması öngörülen 7. Çevre Eylem Planı kapsamında aşağıda sıralanan öncelikli hedefler belirlenmiştir.

  • Doğal sermayenin korunması, muhafaza edilmesi ve güçlendirilmesi,
  • Kaynak-verimli, yeşil, rekabetçi düşük karbon ekonomisine geçişin sağlanması,
  • Vatandaşların sağlık ve refahının çevre ile ilgili risklere karşı korunması,
  • Çevre mevzuatının uygulanmasının geliştirilmesi,
  • Çevre mevzuatına yönelik bilgi ve deneyimin artırılması,
  • Çevre ve iklim politikaları için gerekli yatırımın sağlanması,
  • Çevrenin diğer politika alanlarına entegrasyonunun ve politikalarda tutarlılığın sağlanması,
  • Şehirlerin sürdürülebilirliğinin güçlendirilmesi,
  • Birliğin uluslararası çevre ve iklim sorunları konusundaki etkinliğinin güçlendirilmesi.

1 Aralık 2009 tarihinde yürürlüğe giren Lizbon Antlaşması ile çevre, AB ile üye ülkeler arasında paylaşılan yetki alanlarından biri olarak kabul edilmiştir. Lizbon Antlaşması uyarınca, Birliğin çevre politikası, aşağıdaki hedeflerin takibine katkıda bulunur:

  • Çevre kalitesinin muhafaza edilmesi, korunması ve iyileştirilmesi,
  • İnsan sağlığının korunması,
  • Doğal kaynakların basiretli ve rasyonel biçimde kullanılması
  • Bölgesel veya dünya çapındaki çevre sorunlarının ele alınmasına yönelik uluslararası düzeydeki tedbirlerin teşvik edilmesi ve özellikle iklim değişikliğiyle mücadele edilmesi.

 

FASLIN KAPSAMI :

AB Çevre müktesebatı yatay konuların (çevresel etki değerlendirmesi (ÇED),stratejik çevresel değerlendirme (SÇD), çevresel sorumluluk, çevresel bilgiye erişim) yanında, hava kalitesi, su kalitesi, atık yönetimi, doğa koruma, endüstriyel kirliliğin kontrolü, kimyasallar, gürültü ile iklim değişikliği alanındaki düzenlemeleri kapsamaktadır. Ayrıca bu alandaki müktesebat birçok uluslararası sözleşmeyi de içermektedir. AB Çevre Müktesebatına uyum ve uygulama ciddi bir yatırım gerektirmektedir.

AB Entegre Çevre Uyum Stratejisi (UÇES) (2016-2023) AB çevre müktesebatına uyumun sağlanması ve mevzuatın etkin bir şekilde uygulanması amacıyla ihtiyaç duyulacak teknik ve kurumsal altyapı, gerçekleştirilmesi zorunlu çevresel iyileştirmeler ve düzenlemelerin neler olacağına ilişkin detaylı bilgileri içermektedir. Bu doğrultuda UÇES kapsamında, Türkiye’de başta su, atık, hava, endüstriyel kirliliğin kontrolü, doğa koruma ve yatay sektörler olmak üzere çevre konusunda öncelik verilen alanlara yönelik amaç, hedef, strateji ve gerçekleştirilmesi planlanan faaliyetler ortaya konulmuştur. Bu çerçevede AB’ye uyum için yapılması gereken çevre yatırımlarının maliyeti yaklaşık 60 milyar Avro olarak hesaplanmıştır. Çevre alanında ihtiyaç duyulan söz konusu yatırımların yüzde 80’inin kamu sektörü, yüzde 20’sinin ise özel sektör tarafından yapılması öngörülmüştür. Çevre ve İklim Değişikliği Faslının düzenlediği temel alanlar ve bunlara ilişkin temel AB mevzuatı aşağıda belirtilmiştir:

Yatay mevzuat, Çevresel Etki Değerlendirmesi (ÇED), Stratejik Çevresel Değerlendirme (SÇD) ve çevresel bilgiye erişim gibi konularını içermektedir. 2011/92/AB sayılı ÇED Direktifi, çevre ile bağlantılı resmi veya özel projelerin insan, bitki, hayvan, toprak, hava, iklim, maddi varlıklar, kültürel miras üzerindeki doğrudan ve dolaylı etkilerinin belirlenmesini ve değerlendirmesini gerektirmektedir. 2001/42/AT sayılı SÇD Direktifi ise, plan ve programların çevre üzerindeki olası önemli etkilerinin değerlendirilmesi ve mümkün olan en az düzeye indirgenmesi veya ortadan kaldırılması konularının ele alındığı bir süreci belirlemektedir. 2003/4/AT sayılı Çevresel Bilgiye Erişim Direktifi, çevresel bilgiye erişim hakkı ile ilgili şartları ortaya koyarken, çevresel bilginin erişilebilir olması ve halka duyurulması ile ilgili konuları düzenlemektedir.


Hava kalitesi başlığı altında, 2008/50/AT sayılı Hava Kalitesi Çerçeve Direktifi ile, uçucu organik bileşiklere (VOC) ilişkin emisyonlar ile ilgili düzenlemeler yer almaktadır. Hava Kalitesi Çerçeve Direktifi, tüm kirleticiler için ortak metotlar vasıtası ile hava kalitesinin değerlendirilmesine, izleme gereklilikleri ve metotlarına, temiz hava plan ve programlarına ilişkin kurallar getirmektedir

Su kalitesi konusundaki mevzuatın temelini, 2000/60/AT sayılı Su Çerçeve Direktifi ile bağlı direktifler oluşturmaktadır.  Su Çerçeve Direktifi, entegre havza yönetimi ve halkın karar alma süreçlerine katılımı esasına dayalı olarak, Avrupa Birliğindeki tüm su kütlelerinin kalite ve miktar açısından korunmasını ve iyileştirilmesini öngören temel  yasal düzenlemedir.

Atık yönetimi alanında Avrupa Birliği’nin temel prensipleri; kirleten öder, üreticinin sorumluluğu, yeterlilik (yeterli miktarda tesis), yakınlık (atığın üretildiği yere en yakın alanda değerlendirilmesi) ve atık yönetimi hiyerarşisidir. 2008/98/AT sayılı Atık Çerçeve Direktifi’nde tanımlanan atık yönetimi hiyerarşisine göre, atık yönetimi stratejileri öncelikle atıkların oluşumunun kaynağında önlenmesine odaklanmalıdır. Bunun mümkün olmadığı hallerde, atık malzemeler yeniden kullanılmalı, yeniden kullanılamıyorsa geri dönüştürülmelidir. Geri dönüştürülmesi mümkün olmayan atık malzemeler ise geri kazanım (örneğin enerji geri kazanımı) amacıyla kullanılmalıdır. Atıkların yakma tesislerinde veya düzenli depolama sahalarında güvenli şekilde bertaraf edilmesi atık yönetimi hiyerarşisinde en son seçeneği oluşturmaktadır.

Atık başlığı altında Çerçeve Direktifin yanı sıra, atıkların düzenli depolanması, atıkların taşınımı, ve özel atıklara (pil ve akümülatörler, ömrünü tamamlamış araçlar, atık elektrikli ve elektronik eşyalar, ambalaj ve ambalaj atıkları, inşaat ve yıkım atıkları, biyobozunur atıklar) ilişkin düzenlemeler yer almaktadır. 2015 yılında kabul edilen ve 2018 yılında gözden geçirilen “Döngüsel Ekonomi Paketi” (Circular Economy Package) kaynak verimliliği konusunda AB’nin uzun vadeli planlarından birini oluşturmaktadır. Bu Pakette Avrupa’nın döngüsel ekonomiye geçişini destekleyecek, küresel rekabet edebilirliğini artıracak, sürdürülebilir ekonomik büyümeyi teşvik edecek ve yeni meslekler yaratacak önlemler yer almaktadır.  

Doğa koruma konusunda AB’nin en önemli mevzuatı, NATURA 2000 olarak adlandırılan koruma ağlarının kurulması yoluyla biyolojik çeşitliliğin korunmasını hedefleyen 92/43/AET sayılı Habitat Direktifi ve 2009/147/AT sayılı Kuş Direktifi ile nesli tehlikede olan yabani hayvan ve bitki türlerinin ticaretinin düzenlenmesini hedefleyen CITES Tüzüğüdür. Ayrıca, yabani hayvanların hayvanat bahçelerinde barındırılması, çeşitli amaçlarla yakalanan hayvanların istismar edilmesinin önlenmesi ve yasa dışı kereste ithalatının engellenmesini hedefleyen düzenlemeler de yer almaktadır.

Endüstriyel kirlenmenin kontrolü ve risk yönetimi başlığı altında yer alan temel düzenlemeler 2010/75/AT sayılı Endüstriyel Emisyonlar Direktifi ve 2012/18/AB sayılı Tehlikeli Maddeler İçeren Büyük Kaza Risklerinin Kontrolüne İlişkin Direktiftir (SEVESO III). Endüstriyel Emisyonlar Direktifi kapsamında, entegre izin sistemi ile kirliliğin üretim sürecinde önlenmesi, üretim sonucu oluşan kirliliğin kontrolü, mevcut en iyi teknikler (BAT) ve halkın katılımı hususlarını düzenleyen 2008/1/AT sayılı Entegre Kirlilik Önleme ve Kontrol Direktifi’nin (IPPC) diğer 6 sektörel direktif ile yeniden şekillendirilerek tek direktif haline getirilmesi hedeflenmiştir. Söz konusu 6 sektörel Direktif, Büyük Yakma Tesisleri Direktifi (2001/80/AT)(LCP), Atık Yakma Direktifi (2000/76/AT)(WID), Solvent Emisyonları Direktifi (1999/13/AT)(SED), Titanyum Dioksit Sanayisinden Kaynaklanan Atıklara İlişkin 3 Direktif (78/176/AET, 82/883/AET, 92/112/AET) olarak belirlenmiş ve bu bağlamda, 2010/75/AT sayılı Endüstriyel Emisyonlar Direktifi ile yürürlükten kaldırılmıştır.

Kimyasallar alanındaki önemli düzenlemeler, 1272/2008/AT sayılı Madde ve Karışımların Sınıflandırılması, Etiketlendirilmesi ve Ambalajlanması (CLP) Tüzüğü ile 1907/2006/AT sayılı REACH (Kimyasalların Kaydı, Değerlendirilmesi, İzni ve Kısıtlanması) Tüzüğü'dür. Bu başlık altında ayrıca, kimyasalların ihracatı ve ithalatı, kalıcı organik kirleticilerin sınırlandırılması, deney hayvanları ile biyosidal ürünlere ilişkin düzenlemeler bulunmaktadır.

Gürültü alanında, çevresel gürültünün değerlendirilmesi ve yönetimine ilişkin 2002/49/AT sayılı Çevresel Gürültü Direktifi bulunmaktadır. Direktif kapsamında, yerleşik nüfusu 250.000’den fazla olan yerleşim alanları, yılda 6 milyondan fazla aracın geçtiği ana kara yolları, yılda 60.000 den fazla trenin geçtiği ana demir yolları, yılda 50.000 den fazla hareketin gerçekleştiği hava alanları için stratejik gürültü haritalarının hazırlanması ve gürültü eylem planlarının oluşturulması gerekmektedir.

İklim değişikliği konusunda sera gazlarının emisyonunun izlenmesi, emisyon ticareti sistemi, emisyon ticareti sisteminin dışında kalan sektörlerden kaynaklanan sera gazı emisyonlarının azaltılması (406/2009/AT sayılı Çaba Paylaşım Kararı ve (AB) 2018/842 Sayılı Tüzük), karbon yakalama ve depolaması, F-gazlarının kontrolü ve ozon tabakasının korunması, ulaştırmadan kaynaklanan sera gazı emisyonarının azaltımı, arazi ve arazi kullanım değişikliği ile ilgili emisyonlar hakkında AB düzenlemeleri bulunmaktadır.

Avrupa Birliği’nin taraf olduğu Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi (BMİDÇS), Kyoto Protokolü ve Paris Anlaşması, Birlik müktesbatının parçasıdır. AB, Paris Anlaşmasına yönelik katkısı (NDC) çerçevesinde, sera gazı emisyonlarını, 2030 yılına kadar 1990 seviyesine kıyasla %40 oranında düşürmeyi taahüüt etmiştir. AB’nin 2050 yılına yönelik hedefi ise sera gazı emisyonlarının sıfırlanması ve Avrupa’nın dünyanın ilk iklim nötr kıtası haline dönüştürülmesidir. Bu temel hedef doğrultusunda kurgulanan AB’nin yeni büyüme stratejisi,“Avrupa için Yeşil Anlaşma” adıyla 11 Aralık 2019 tarihinde resmen açıklanmıştır.

Sivil koruma alanında AB’nin faaliyetleri Birlik Sivil Koruma Mekanizması (Union Civil Protection Mechanism – UCPM) tarafından yürütülmektedir. Avrupa Komisyonu İnsani İşler ve Sivil Koruma Genel Müdürlüğü (DG ECHO) altında faaliyet gösteren UCPM, sivil koruma alanında Birlik ve üye devletler arasında insan ve doğa kaynaklı afetlere hazırlıklı olunması ve afetlerin önlenmesi için işbirliği ve koordinasyonun iyileştirilmesini amaçlamaktadır. Avrupa Birliği’nde ve dışında meydana gelen afet ve acil durumlarda insan, çevre ve kültürel mirasın korunmasına yönelik olarak ayni yardım, ekipman, personel ve uzman desteği sağlamaktadır. 28 AB üyesini bünyesinde barındıran mekanizmanın diğer üyeleri ise Türkiye, İzlanda, Karadağ, Makedonya, Norveç ve Sırbistan’dır. Ülkemizin Birlik Sivil Koruma Mekanizmasına katılımını sağlayan “Afet öncesi, sırası ve sonrasında Avrupa çapında dayanışmayı ve işbirliğini öngören Avrupa Birliği (AB) Sivil Koruma Mekanizmasına Katılıma İlişkin Anlaşma” 6 Mayıs 2015 tarihinde imzalanmış olup, 22 Mart 2016 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak 4 Nisan 2016 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Sivil Koruma Mekanizmasının ülkemizde uygulanması İçişleri Bakanlığı Afet ve Acil Durum Yönetimi (AFAD) Başkanlığı tarafından koordine edilmektedir.

Avrupa Birliği çevre politikasının düzenleme alanları hakkında detaylı bilgi için; http://europa.eu/legislation_summaries/environment/index_en.htm


FASLIN MÜZAKERE SÜRECİNDE GELDİĞİ AŞAMA :

Çevre Faslına ilişkin tarama toplantıları 2006 yılında tamamlanmıştır. Çevre faslı için iki açılış kriteri bildirilmiştir. Bunlar;

1. Ulusal, bölgesel ve yerel düzeyde gerekli idari kapasitenin oluşturulmasına yönelik planlar ve ihtiyaç duyulan finansman kaynakları dâhil olmak üzere, bu fasıldaki müktesebatın iyi koordine edilmiş şekilde kademeli uyumlaştırılmasına, uygulamasına ve yürürlüğe konmasına yönelik kapsamlı bir stratejinin aşamalar ve takvimle birlikte sunulması,
2. Türkiye’nin, ilgili AT-Türkiye Ortaklık Konseyi kararlarına göre tabi olunan çevre müktesebatının uygulanmasına ilişkin yükümlülüklerini yerine getirmesidir.

Açılış kriterlerinin yerine getirilmesinin ardından, Çevre Faslında Açılış Kriteri Değerlendirme Raporu, 12.11.2009 tarihinde COREPER’de onaylanmıştır.

 

Çevre Faslı 21 Aralık 2009 tarihinde Brüksel’de yapılan Hükümetlerarası Konferansla müzakerelere açılmıştır.

AB Ortak Tutum Belgesinde, Çevre Faslına ilişkin olarak bir siyasi ve beş teknik olmak üzere altı tane kapanış kriteri belirlenmiştir:

  1. Türkiye, Türkiye-AB Ortaklık Anlaşması Ek Protokolü’nden kaynaklanan yükümlülüklerini yerine getirir (siyasi kriter),
  2. Türkiye, sınır-ötesi unsurları da dahil olmak üzere AB’nin yatay ve çerçeve çevre mevzuatını uyumlaştırmaya yönelik mevzuatı benimser,
  3. Türkiye su kalitesi ile ilgili müktesebatı uyumlaştırmaya yönelik mevzuatı özellikle de Su Koruma Çerçeve Kanununu benimser; Nehir Havzaları Koruma Eylem Planları oluşturur ve bu sektörde uygulama mevzuatını benimsemek suretiyle yasal uyum alanında önemli gelişmeler kaydeder,
  4. Türkiye endüstriyel kirlilik kontrolü ve risk yönetimi alanlarındaki müktesebatı uyumlaştırmaya yönelik mevzuatı benimser,
  5. Türkiye, bu fasıldaki diğer sektörler için doğa koruma ve atık yönetimi dahil olmak üzere,  “Ulusal, Bölgesel ve Yerel Düzeyde Gerekli İdari Kapasitenin ve Çevre Müktesebatının Uygulanması İçin Gerekli Mali Kaynakların Oluşturulması Planı” uyarınca mevzuat uyumunu sürdürür ve katılım tarihinde AB gereklerinin yürürlüğe konması ve uygulanması konusunda hazır olduğunu gösterir,
  6. Türkiye denetim hizmetleri de dahil olmak üzere, her düzeyde idari birimin kapasitesini geliştirmeye "Ulusal, Bölgesel ve Yerel Düzeyde Gerekli İdari Kapasitenin ve Çevre Müktesebatının Uygulanması İçin Gerekli Mali Kaynakların Oluşturulması Planı" çerçevesinde devam eder; çalışmaların koordinasyonunu iyileştirmeyi sürdürür ve bu faslın her sektöründeki müktesebatın yürürlüğe konulması ve uygulanmasını teminen katılımdan uygun bir zaman önce gerekli tüm idari yapıları oluşturduğunu gösterir.

 

FASIL KAPSAMINDA YÜRÜTÜLEN ÇALIŞMALAR :

Müzakere Pozisyon Belgesi ve Strateji Belgesinde yer alan taahhütler ve takvim ile uyumlu olarak; yatay konular, hava kalitesi, su, atık yönetimi, doğa koruma, endüstriyel kirliliğin kontrolü ve risk yönetimi, kimyasallar gürültü ve iklim değişikliği alanlarında gerçekleştirilen mevzuat uyum çalışmaları devam etmektedir.

 

İLGİLİ PROJELER :

2002-2006 yılları arasında Türkiye-AB Mali İşbirliği kapsamında çalışılan projeler için tıklayınız.


2007-2013 Dönemi Katılım Öncesi Yardım Aracı (IPA) I. Bileşeni Kapsamındaki Projeler

Proje Programlama Yılı

 Projenin Adı

 Faydalanıcı Kurum

 Projenin
 Durumu

2007

Nitrat Direktifinin Uygulanması

 Gıda Tarım ve Hayvancılık
 Bakanlığı

 Tamamlandı

2007

Marmara Bölgesinde Hava Kalitesi Alanında Kurumsal
Yapılandırma Projesi

 Çevre ve Şehircilik
 Bakanlığı

 Tamamlandı

2007

 Çevre Alanında Kapasite Geliştirme

 Çevre ve Şehircilik
 Bakanlığı

 Tamamlandı

2008

 REACH Kimyasallar Projesi

 Çevre ve Şehircilik
 Bakanlığı

 Tamamlandı

2008

 Emisyon Kontrolünün Geliştirilmesi

 Çevre ve Şehircilik
 Bakanlığı

 Tamamlandı

2008

 EKÖK-Entegre Kirlilik Önleme ve Kontrol

 Çevre ve Şehircilik
 Bakanlığı

 Tamamlandı

2008

 Maden Atıkları Yönetimi

 Çevre ve Şehircilik
 Bakanlığı

 Tamamlandı

2009

Endüstriyel Uçucu Organik Bileşiklerin Kontrolü

 Çevre ve Şehircilik
 Bakanlığı

 Tamamlandı

2009

 Su Kalitesi İzleme Kapasitesinin Geliştirilmesi 

 Orman ve Su  İşleri Bakanlığı

 Tamamlandı

2009

 Çevresel Gürültü Direktifinin Uygulama Kapasitesinin
 Geliştirilmesi

 Çevre ve Şehircilik
 Bakanlığı

 Tamamlandı

2009

 Seveso II Direktifinin Uygulama Kapasitesinin Geliştirilmesi

 Çevre ve Şehircilik
 Bakanlığı

 Tamamlandı

2009

 CITES Uygulamalarına Yönelik Kapasitesinin Geliştirilmesi 

 Orman ve Su  İşleri Bakanlığı

 Tamamlandı

2010

 Yüzme Suyunun İzlenmesi Alanında Uyum

 Sağlık Bakanlığı

 Tamamlandı

2010

 Stratejik Çevresel Değerlendirme Yönetmeliğinin Uygulanması 

 Çevre ve  Şehircilik Bakanlığı

 Tamamlandı

2010

 Kalıcı Organik Kirleticiler Tüzüğünün Uygulanması

 Çevre ve Şehircilik
 Bakanlığı

 Tamamlandı

2010

 Büyük Yakma Tesisleri Direktifinin Uyumlaştırılması
 Yoluyla Daha İyi Hava Kalitesi

 Çevre ve Şehircilik
 Bakanlığı

 Tamamlandı

2010

 Taşkın Direktifinin Uygulanması için Kapasite Artırımı

 Orman ve Su  İşleri Bakanlığı

 Tamamlandı

2010

 Çevre Yönetimi Alanında Kapasite Geliştirilmesi Projesi 

 Çevre ve Şehircilik  Bakanlığı

 Tamamlandı

2011

 Yatay Sektörde Kapasite Geliştirme (INSPIRE ve LIABILITY  Direktifleri)

 Çevre ve Şehircilik
 Bakanlığı

Tamamlandı

2011

 Türkiye’nin Sera Gazı Emisyonlarının İzlenmesi Mekanizmasına  Destek

 Çevre ve Şehircilik
 Bakanlığı

Tamamlandı

2011

 Natura 2000 Gereksinimlerinin Uygulanması İçin Ulusal Doğa  Koruma Sisteminin Güçlendirilmesi

 Orman ve Su  İşleri Bakanlığı

 Tamamlandı

2011

 Nehir Havza Eylem Planlarının Nehir Havza Yönetim Planlarına  Çevrilmesi

 Orman ve Su  İşleri Bakanlığı

Tamamlandı

2011

 Deniz Strateji Çerçeve Direktifi İçin Kapasite Geliştirme

 Çevre ve Şehircilik  Bakanlığı

Tamamlandı

2011

 Tehlikeli Kimyasalların Ticaretine İlişkin AB Tüzüğünün  Uygulanmasına Yönelik Kapasite Artırımı

 Çevre ve Şehircilik  Bakanlığı

 Tamamlandı

2012

 Türkiye’de Yeraltı Suyu Yönetimi Kapasite Artırımı

 Orman ve Su İşleri  Bakanlığı

 Tamamlandı

2013

 Türkiye’de 3 Pilot Nehir Havzasına ilişkin Havza Yönetim Planlarında Ekonomik Analizler ve Su Verimliliği Hususlarına ilişkin Teknik Yardım Projesi

 

 Orman ve Su  İşleri Bakanlığı

 Devam Ediyor

2013

 Türkiye’de E-PRTR ile ilgili Kapasitenin Geliştirilmesi Projesi

 

Çevre ve Şehircilik  Bakanlığı

Tamamlandı

2013

 Türkiye'de İklim Değişikliği Alanında Kapasite Geliştirme Projesi

 

Çevre ve Şehircilik  Bakanlığı

Devam Ediyor

 

2014-2020 Dönemi Katılım Öncesi Yardım Aracı (IPA II) Döneminde Devam Eden Projeler

Programlama Yılı

 Projenin Adı

 Faydalanıcı Kurum

 Projenin
 Durumu

2014-2018

Hava Kalitesinin ve Türkiye'de Şehirlerde Toplum Bilincinin Arttırılması (CITYAIR) Projesi

 Çevre ve Şehircilik
 Bakanlığı

 Devam Ediyor

2014-2018

 Stratejik Çevresel Değerlendirme Yönetmeliğinin Uygulanmasının Desteklenmesi Projesi

 Çevre ve Şehircilik
 Bakanlığı

Devam Ediyor

2014-2018

REACH Tüzüğü Kapsamında Kimyasal Güvenlik Değerlendirmelerinin Yapılmasına İlişkin Teknik Yardım Projesi

 Çevre ve Şehircilik
 Bakanlığı

Devam Ediyor

2014-2018

Kalıcı Organik Kirleticilerle Kirlenmiş Sahaların Tanımlanması ve İyileştirilmesi Projesi

 Çevre ve Şehircilik
 Bakanlığı

Devam Ediyor

2014-2018

Türkiye’de İklim Uyum Eyleminin Güçlendirilmesi Projesi

 Çevre ve Şehircilik
 Bakanlığı

Devam Ediyor

2014-2018

Karasal Ortamda ve İç Sularda Türkiye'de İstilacı Yabancı Tür Tehditlerinin Değerlendirilmesi Projesi

 Tarım ve Orman  Bakanlığı

Devam Ediyor

2014-2018

"İklim Değişikliğine Uyum Konusunda Kurumsal  Kapasitenin Geliştirilmesi için Eğitim Projesi

 Çevre ve Şehircilik
 Bakanlığı

Devam Ediyor

 

 

Son Güncelleme: 22/01/2020


Güncelleme: 22/01/2020 / Hit: 86,672